اتحاد و قناعت ورزی دو اصل اساسی در پیروزی میدان و خیابان

به گزارش روابط عمومی پزوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی، حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر داود مهدوی‌زادگان، رئیس پژوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی، در یادداشتی با اشاره به تجربه دفاع مقدس و جنگ‌های اخیر، «اتحاد میدان و خیابان» و «قناعت‌ورزی ملت» را دو عامل اساسی در پیروزی‌های ملت ایران دانست و بر نقش حمایت مردمی و همراهی جامعه با نیروهای مدافع در شرایط جنگی تأکید کرد.

مشروح این یادداشت را در ادامه بخوانید:


اتحاد و قناعت ورزی دو اصل اساسی در پیروزی میدان و خیابان

حجت الاسلام و المسلمین دکتر داود مهدوی‌زادگان، رئیس پژوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی

پیروزی ملت مبعوثه بر دشمن آمریکایی و صهیونی در دو جنگ اخیر دوازده روزه و جنگ رمضان یادآور پیروزی همین ملت در جنگ تحمیلی هشت ساله ای است که دوران با شکوه دفاع مقدس اول در دهه شصت را پدید آورده بود. با ورق زدن تاریخ پایمردی های آن دوره برابر دشمن به خوبی متوجه می شویم که رشادت های مردم ایران در دفاع از دین و میهن و ناموس تکرار شدنی است، اگرچه این رشادت ها در هر دوره جلوه خاصی پیدا کرده است. دلیل این امر هم قوّت و قدرت معنایی جوهره سلحشوری و مجاهدت مردم ایران است. 

بنابر این، شاید بیش از فهم جلوه های رشادت و مجاهدت ملی در دوره های مختلف دفاع مقدس،فهم عوامل مشترک در این پیروزی های مردمی مهم تر است. چه عوامل مشترکی تاریخ پیروزی های ملت ایران در چهار دهه اخیر را تکرار پذیر کرده است؟ اکنون که سالروز آغاز دفاع مقدس هشت ساله در ٣١ شهریور ۵٩ را گرامی می داریم به ذکر دو عامل اساسی مشترک در پیروزی آن دوره و دو جنگ تحمیلی اخیر بسنده می شود. 

١.  اتحاد میدان و خیابان
استعاره میدان، تعبیری از حضور نیروهای رزمنده و مجاهد در صحنه مستقیم رویارویی و نبرد با دشمن است. چنانکه تعبیر خیابان هم استعاره ای از حضور  انبوه مردم در حمایت و پشتیبانی  از رزمندگان اسلام است. همانقدر که خیابان برای تامین امنیت و حفظ ثغور از  تعرض و تجاوز دشمنان به سلحشوری مجاهدان غیرتمند نیاز دارد متقابلاً هم میدان به حمایت و پشتیبان خیابان نیاز دارد. 
اینکه می بینیم رزمندگان اسلام در هر سه دوره دفاع مقدس در بالاترین سطح روحیه جنگاوری و جانفشانی به سر می برند بخاطر وجود بالاترین سطح حمایت مردمی است. تجلی این حمایت ملی کاملاً در شب و روز خیابان مشهود است. و این امر ممکن نیست مگر با اتحاد میدان و خیابان. خیابان همان میدان است و میدان همان خیابان است. این هر دو به هم عشق می ورزند و جانفدایی هم اند.

این حقیقت درخشان ملت مبعوثه را از نمونه های مشابه نیز می توان فهمید. ملاحظه می کنید که چگونه جنگ در دیگر کشورها موجب مهاجرت مردم می شود ولی در ایران موجب بازگشت ایرانیان مهاجر به کشور می شود. در اکراین جوانان را برای اعزام به جبهه تعقیب و بازداشت می کنند ولی در ایران بیش از سی میلیون نفر در فراخوان جانفدا ثبت نام می کنند. در دوران دفاع مقدس اول جوان کم سن شناسنامه اش را دست کاری می کند تا بتواند به جبهه اعزام شود.        

٢.  قناعت ورزی ملت 
هر جنگی موجب کمبودها و محدودیت های مادی می شود. در نتیجه لازمه ی دفاع مقدس و ملی قناعت ورزی ملت است. زندگی در وضعیت جنگی با زندگی در وضعیت عادی و روزمره متفاوت است. آن سطح و توقع از برخورداری از رفاه و امکانات که در دوران زندگی عادی روا می رود در وضعیت جنگی مورد انتظار نیست. اگرچه قناعت ورزی اصل اساسی و لازم در همه ساحات زندگی است ولی ضرورت این اصل در وضعیت جنگی  حیاتی است. لذا اگر قناعت ورزی به سنت رایج عموم ملت تبدیل نشود امکان پیروزی در جنگ ناچیز است.

ملت فهیم ایران با درک عمیق بر نقش اصل قناعت ورزی در پیروزی جنگ در هر سه جنگ تحمیلی بر رعایت این اصل اهتمام جدی داشته است. مردم در هر سه دوره دفاع مقدس تا به امروز که همچنان در وضعیت جنگی به سر می بریم در قناعت و صرفه جویی کوتاهی نورزیده است. بطوری که این اهتمام ملی موجب بالا رفتن سطح تاب آوری مردم هم شده است. یک دلیل دشمن و مزدوران داخلیش در مهندسی رشد غیر طبیعی تورم اقتصادی بخاطر قناعت ورزی و میزان بالای تاب آوری ملت است. تنها قشر مرفهین بی درد هستند که هیچ ضرورتی بر رعایت اصل قناعت ورزی در وضعیت جنگی را احساس نمی  کنند بلکه نمی خواهند چنین احساسی را در خود پدید آورند.  

تاسف اینجاست که کارگزار زاده ای جهت چنین انتظار درست و به حقی را از مرفهین بی درد به سمت ملت قانع و صرفه جو برگردانده است. در حالی که قشر مرفه بیشتر از مردم وظیفه خدمت و قناعت در وضعیت جنگی را بر عهده دارند. چون هر عضوی از جامعه به میزانی که در شرایط عادی از مواهب اقتصادی بهره برده است باید به همان میزان در وضعیت جنگی بهره برساند. معقول نیست که مرفهین جامعه در شرایط جنگی کنار بکشند و میدان و خیابان را در مصاف با دشمن متجاوز و جنایتکار تنها بگذارند. 

حافظه تاریخی ملت در فردای پیروزی این واقعیت تلخ را از یاد نخواهد برد که چگونه مرفهین بی درد و کج فهمان دست اندرکار مردم را در شرایط سخت تنها گذاشتند. مسلماً این جماعت در آن روز که دیر هم نخواهد بود هیچ ارج و قرب و سهمی ندارند