چرا آینده ایران درخشانتر است؟
به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی، علی گلستانی، پژوهشگر اجتماعی در یادداشتی نوشت: دو رقیب جهانی بویژه اگر نزاع تمدّنی داشته باشند، همواره تلاش میکنند که طرف دیگر را از رشد خود متوقّف و بلکه دچار انحطاط کنند. هدف اینست و تاکتیکها متفاوت؛ از فشار اقتصادی و امنیتی گرفته تا فشار دیپلماسی و اجتماعی و... همه، ابزاری برای توقّف رقیب و جلوگیری از الگو شدن اوست.
در چنین نزاع و نبردی، با توجه به هزینههای متعدد نبرد نظامی و تبعات طولانیمدت و فرسایشیِ آن، چنین تاکتیکی آخرین نسخهایست که یکطرف (یا طرفین) ناچار به اجراء آن میشود و آن هنگامیست که متوجه شود جز از طریق نظامی، امکان توقّف رقیب نبوده و چارهای از اقدام عملی نیست؛ لذا در نبرد تمدّنی، حمله نظامی بیش از آنکه ضعف رقیب را آشکار کند، قدرت و توان او را آشکار میکند و رقیب دیگر با زبان عمل، قدرت او را اعلام میکند! اما آنچه مهم و تعیینکننده است، پساجنگ است که چه خواهد شد؟! آیا رقیب شکست خورده و آغازکننده حمله، قدرت بلامنازع یا قدرت برتر از گذشته خواهد شد یا آنکه شکست خورده و مفتضح خواهد شد؟! تفاوت در آنست که هر دو نتیجه، یک نتیجهی معمولی نخواهد بود؛ اگر پیروز شود، قدرتش تثبیت و بشدّت افزایش پیدا خواهد کرد. اما اگر شکست بخورد و رقیب، در نبرد تمدّنی سرفراز و پیروز از میدان خارج شود، دیگر روند رشد او غیر قابل توقّف و بلکه با سرعت فزاینده ادامه پیدا خواهد کرد، چون آخرین اهرم فشار نیز اثر خود را از دست داده و یکمرتبه اعمال شده است. جهان در هنگامه نبرد، نظاره میکند تا ببیند پیروز میدان کدام قدرت خواهد بود تا بتواند با آن تعامل کند و در معادلاتِ آتی جهان، برایش نقش تعریف کند؛ چون میداند با پیروز میدان چه بخواهد چه نخواهد باید در آینده نزدیک محترمانه تعامل و به آن سلام کند!
آن ساعتی که دیوانه متوهّم با اختلال در محاسبات و ادراک، دستور حمله نظامی به ایران را صادر کرد، نمیدانست که اولین پیام این حمله، تثبیتِ گزارهی «ایران قوی»ست که یعنی دیگر جز با حمله نظامی نمیتوانسته او را متوقّف کند. اما مهمتر از پیام اول، پیامهای بعدیست! شکست در این نبرد همان و تعالیِ ایران قوی همان. اکنون و پس از گذشته بیش از دو ماه از آغاز این تاکتیک، دوست و دشمن بهخوبی میتوانند قضاوت کنند که پساجنگ، چگونه خواهد بود و قدرتِ کدام طرف تثبیت خواهد شد؟! آنچه گفته شد، در موضعی بود که دشمن تنها شکست بخورد، چه برسد به آنکه شکستِ عبرتانگیز بخورد!
خلاصه آنکه پس از حدود ۵۰ سال، آخرین اهرم شیطان اکبر هم رسماً عملیاتی شد و پس از سالها اعمالِ سنگینترین و متنوعترین تحریمها و موانعتراشیها، به نسخه نهاییاش یعنی نبرد نظامی روی آورد و با خیال اتمام کار با تکضربه، حماقتی جاودانه کرد. هم ایران و ایرانی فهمید، هم جهان و جهانیان که اهرمهای فشار خصم علیه این ملت متمدّن هر چه بود اعمال شد اما اکنون ایرانی سرفراز و تازهنفس به میدان آمده که تنها با یک کارت برنده، نه فقط رقیب را که جهان را تحریم کرده است! پساجنگ، زمانِ آشکار شدنِ آن وعده صادقِ امام شهید انقلاب خواهد بود که همچنان طنین صدای مبارکش در حرم جمهوری اسلامی ایران برقرار است:«میدانم که خدای متعال اراده فرموده است که این ملت را به متعالیترین درجات برساند.»
